Dunbar

Als ik wakker word, voel ik me moe en zo stijf als een hark. Allerlei spieren laten zich gelden, in m’n schenen, kuiten, rug en schouders, van sommige wist ik niet dat ik ze had. Gelukkig is de kust die ik vandaag wil bewandelen vooral vlak, dat scheelt.

Vuurtoren bij Whitesands

Vliegende storm

Door een stormachtige noordenwind is het vandaag behoorlijk onstuimig langs de kust, maar ik doe het juist een beetje rustig aan. Door het vele stijgen en dalen van gisteren heb ik spierpijn gekregen in mijn bovenbenen (de afdaal spieren) en omdat de route vandaag hoofdzakelijk bergaf is, ga ik geen gekke dingen doen.

Om de kop

Vandaag staat St. Abb’s Head op mijn programma. Een spannend stuk kustpad, vanwege het vele klimmen en dalen, het afgelegen gebied waar ik doorheen ga en de hoogte. De afstand zou geen probleem moeten zijn , zo’n 12 km. En ik hoop dat mijn voeten en benen, die na gisteren nog wat vermoeid aanvoelen, het volhouden. Gelukkig is de B&B eigenaar, Paul, zo aardig om mij bij het eindpunt, Dowlaw carpark in the middle of nowhere af te zetten. Hoewel …

Bij de Dowlaw beek

Over de kop

Het duurt even voordat ik bij het beginpunt van het Zuid-Schotse kustpad ben. Eerst lang wachten om van de boot door de douane te gaan, dan op de transfer bus naar Newcastle centraal station, dan wachten op de trein naar Berwick-upon-Tweed en vervolgens wachten op de bus om mij net over de grens te zetten. Maar tegen half 2 ben ik daar dan toch. Ik kan het bijna niet geloven!

Begin van kustpad bij Lamberton

Op weg

Vandaag is het zover.

Vandaag vertrek ik met de boot van IJmuiden naar Newcastle. Morgen ga ik het Berwickshire Coastpath lopen, in m’n eentje. Yess, ik heb er zin in!

Nawoord

Deze kustpad pelgrimage heeft mij innerlijk veranderd. Ik heb weer vaste grond onder mijn voeten gekregen. Ik ben dichterbij mijn diepste zelf gekomen en heb gemerkt dat ook als ik wanhopig ben, ik meer aankan, dan ik soms zelf denk of voel. Ik kan weer blij zijn met een nieuwe dag en heb weer een voorzichtig vertrouwen in de toekomst gekregen. Maar bovenal heb ik meer vertrouwen op God. De kerk als stilte-oase ben ik nog meer gaan waarderen. Ik kan er tot rust kan komen in de hectiek van het leven en de wereld. Ik heb er vrede gevonden en kon mijn eigen gedachten en gevoelens horen en ervaren.

Ik heb ontdekt dat gebed daarbij van levensbelang is. Voor mij persoonlijk om goed te kunnen functioneren en dicht bij God en mezelf te kunnen blijven. Maar ik denk ook, dat er zonder gebed geen leven in de kerk kan zijn. Wat dat betreft ben ik onder de indruk geraakt van die eerste heiligen, zoals Aidan en Cuthbert. De eenvoud, barmhartigheid, toewijding, en discipline van deze Keltische monniken hebben me geïnspireerd. Ze kregen een vraag of een roeping, gaven daar gehoor aan en gingen op weg. Ze voerden de taak uit die God hen gaf, maar bleven ook in nauw contact met God. Maar ze leefden ook eenvoudig, zonder opsmuk onder de mensen en gingen barmhartig en liefdevol met hen om. Hoe ik ruimte voor stilte en gebed kan creëren, wordt mijn nieuwe uitdaging.

Ook wil ik proberen om mensen met meer openheid en liefde tegemoet te treden, want ik heb zo snel mijn oordeel klaar. Ook al heb ik veel geleerd tijdens mijn pelgrimage, ik heb het gevoel dat ik nog maar net begonnen ben en nog veel bij moet leren. But you live and learn zeggen de Engelsen treffend. En zo is het. Daarbij heb ik nog steeds geen idee welke taak God voor mij heeft weggelegd, wat mijn doel is. Maar ik geloof en vertrouw dat ik in elk geval, naast de zorg voor mijn gezin, kan doen wat ik het liefste doe: schrijven en wandelen in de natuur. Als ik zorg dat ik in contact blijf met God zal wel duidelijk worden wat Hij van mij verwacht. Daarbij moet ik niet teveel vooruit kijken, bij de dag leven, one step at a time.

Bij het wegvaren, terug naar Nederland, laat ik mijn pelgrimage weer los. Vertrouwend op God, dat Hij ook thuis met me mee zal gaan. En net als bij mijn wandeltocht is de weg die voor me ligt verre van duidelijk. Dus ga ik maar gewoon op weg, en blijf de ene voet voor de andere zetten. Just keep going …

Dit gebed van Thomas Merton uit de Celtic Daily Prayer kan het niet beter verwoorden:

My Lord God,
I have no idea where I am going.
I do not see the road ahead of me.
I cannot know for certain where it will end.

Nor do I really know myself,
And the fact that I think that I am following Your will
Does not mean that I am actually doing so.

But I believe that the desire to please You
Does in fact please You.
And I hope that I have that desire
In all that I am doing.

And I know that if I do this,
You will lead me by the right road
Although I may know nothing about it.

Therefore will I trust You always,
Though I may seem to be lost
And in the shadow of death,
I will not fear, for You are ever with me,
And will never leave me
To face my perils alone.

De grens

Krijsende meeuwen voor mijn raam maken me ’s ochtends wakker. Het klinkt weemoedig in mijn oren, want mijn tijd hier zit er bijna op. Elke dag hebben de meeuwen me gezelschap gehouden, dat geeft toch een band. Als ik het gordijn opentrek, schijnt de ochtendzon warm oranjerood in mijn gezicht.

Zonsopkomst vanuit mijn slaapkamerraam

Berwick-upon-Tweed

Het laatste stuk van het Northumberland Coastpath (NC) is vandaag mijn traject. Ik krijg er een wat weemoedig gevoel bij. Gisteravond heb ik de dienstregeling van de bus en de kaart bestudeerd en besloten dat ik mij laat afzetten in Cheswick. Vandaar loop ik naar de kust en het laatste deel kustpad naar Berwick, grofweg zo’n 11 à 12 kilometer. Aansluitend wil ik in Berwick zelf nog een stadswandeling doen, want het is een mooi stadje met veel historie.

Holy Island

Fenham Farm ligt uitstekend gepositioneerd als je naar Holy Island wilt wandelen. Het ligt tegen de mudflats – wadden – aan die het vaste land scheiden van Holy Island. Dat is een getijdeneiland waar je alleen een uur of zeven rondom laag tij naartoe kan. Als ik ’s ochtends (door de regen) naar de andere kant van het erf loop voor het ontbijt in de verbouwde schuur, zie ik links van mij aan de overkant van het water, Holy Island al uitnodigend liggen.

Bamburgh

Soms is het maar goed dat je aan begin van de dag niet weet hoe die gaat aflopen. Dit is zo’n dag. Mijn plan is om in elk geval naar Budle Bay te lopen voorbij Bamburgh, waar het kustpad landinwaarts afbuigt, ongeveer 15 km en vandaar de bus te nemen naar Fenwick, waar mijn B&B staat. Vannacht is er een straffe wind uit het noorden gaan waaien. Dat betekent flinke tegenwind. Maar ik verheug me al op de geweldige golven die het waarschijnlijk op gaat leveren. Daarbij is het springtij vandaag, dus dat belooft wat!