Einde Cleveland Way

Op de landtong Filey Brigg begint of eindigt de Cleveland Way, het is maar hoe je hem loopt. Afgelopen winter zag ik het niet zitten om dit laatste stuk van Scarborough naar Filey Brigg te lopen. Al was het maar omdat je (zoals de B&B eigenaar in Scarborough zei) ‘eindigt in de middle of nowhere’ en je nog een paar kilometer moet lopen naar Filey om bij een bus- of treinstation te komen. Het was maar beter ook, merk ik vandaag. Want dit gedeelte heeft veel hoogtemeters.

Vandaag heb ik, in tegenstelling tot afgelopen winter, genoeg energie, ook al heb ik slecht geslapen. Vannacht werd ik wakker van de krakende vloeren en slaande deuren in de gangen van het hotel. Op een gegeven moment dacht ik zelfs dat er iemand op de krakende vloer voor mijn deur stil stond. Het slot op mijn deur is niet bijster betrouwbaar, dus ik was bang dat er elk moment iemand binnen kon komen. Gelukkig gebeurde er niks. Maar om een uur of 6 ging een meeuw vlak voor mijn raam zitten krijsen, waardoor ik geen oog meer dicht deed. Al met al een rusteloze nacht. Ook het ontbijt is niet om over naar huis te schrijven. Laten we zeggen dat er veel uit blik afkomstig is. Gelukkig verblijf ik hier maar één nacht. Maar zodra ik het kustpad oploop in een fijn zonnetje, is alle ellende vergeten. Vandaag loop ik het laatste stuk, ruim 10km, van Filey naar Scarborough, tot het punt waar ik in januari was gebleven.

Blik terug op Filey

Op Filey Brigg staat een kunstwerk om het begin/eindpunt van de Cleveland Way te markeren. Maar vandaar kun je nog helemaal naar het eind van de landtong naar beneden lopen. En omdat ik er zin in heb vandaag en ik graag wat dichter bij de zee wil kijken, loop ik zover als het pad gaat. Aan het eind staan een paar mannen met grote kijkers op statieven. Ik vraag of ze wat interessants hebben gezien. ‘Ja zeker! Er zijn dolfijnen in de baai.’ Ik pak ook mijn verrekijker erbij en zie inderdaad een groepje dolfijnen vlak voor de landtong de baai in zwemmen. Het lijkt een zelfde soort, die ik eergisteren ook heb gezien voor de kust bij de North Landing van Flamborough Head. Dus ik vraag of het geen bruinvissen zijn. ‘Nee hoor het zijn dolfijnen. Maar helaas worden ze door de toeristen verstoord.’ Er vaart een bootje met een aantal mensen erin richting de groep dolfijnen. De man zucht. ‘Ik zag ze net ook al ergens varen waar ze niet mogen komen. Ik zal het weer rapporteren aan de kustwacht. Dit soort dingen gebeurt steeds vaker tegenwoordig. Ze verstoren de vogels, de vissen en de dolfijnen, het is echt een probleem.’ De man is duidelijk gefrustreerd. Ik bedank hem voor zijn moeite en ga snel weer verder, want mijn tocht is nog maar net begonnen.

Begin/ eindpunt markering van de Cleveland Way

Vanaf hier volgt een prachtig gedeelte over hoge, bruinkleurige kliffen. Dit is weer de soort klei-achtige grond, die makkelijk afbrokkelt (net als bij Withernsea en Hornsea). Ook is dit de ondergrond die in de winter als het erg nat is, verandert in een grote glijbaan. Nu is de grond fijn droog en hard. Geweldig om over te lopen. Dus als je ooit overweegt om de Cleveland Way te gaan lopen. Ga in een droog seizoen! Dat geeft zoveel meer plezier. Meer tijd om te genieten van de mooie omgeving en minder zorgen over hoe je het volgende gedeelte van de route in vredesnaam moet overbruggen. Het eerste stuk, voordat de vakantieparken beginnen is het vrij rustig op het pad. Ik geniet van dit stukje kust en ga een tijdje op een uitstekende rotspunt in het gras zitten. De kalme zee, de vogels, het zuchtje wind, de wolken waar de zon geregeld tussendoor piept. Dit is zo’n perfecte dag!

De bruine kliffenkust richting Cayton Bay en Scarborough

Zodra ik in de buurt van de vakantieparken vlakbij de hoogste kliffen van Cayton Bay kom, wordt het drukker op het pad. De meeste mensen lopen over het kustpad naar het strand van Cayton. Ik verbaas me erover wat mensen allemaal meeslepen. Tassen vol strandspeelgoed, handdoeken, e.d. natuurlijk. Maar op een gegeven moment zie ik een familie zelfs een buggy over het klifpad duwen. En als dat niet meer lukt, tilt een man de buggy op compleet met slapende peuter erin. Hij sleept hem helemaal naar het hoogste klif van zo’n 80 meter hoog. Als ik later beneden bij de baai van Cayton in een cafeetje een koffie koop, zie ik de familie aankomen. De peuter ligt nota bene nog steeds te slapen in z’n buggy! Ongelofelijk.

Het laatste stukje naar de stadsgrens van Scarborough is een makkie over een geasfalteerde weg. Vandaar neem ik de bus naar het centrum. Gisteravond ben ik nog lang bezig geweest om accommodatie te vinden voor de komende twee nachten. Ik wilde liever niet weer in Scarborough overnachten, maar er is sowieso eigenlijk geen betaalbare B&B te vinden. Dus heb ik op Google Maps de hele omgeving afgezocht naar privé B&B’s die niet op Booking of AirB&B staan. Als een lot uit de loterij vind ik er eentje in Burniston voor £63 per nacht. Op de grens van de North York Moors, maar nog steeds vlakbij de kust. Ik weet namelijk nog niet wat ik de laatste dag zal doen. Of naar de heide die nu mooi in bloei staat, of nog een stukje kustpad (van Ravenscar naar Cloughton) lopen, wat afgelopen winter niet was gelukt.

De gezellige, quirky Harmony Country Lodge B&B vlakbij Cloughton
Met een heerlijke, over the top, zoete Engelse aankleding

Wat is dit genieten! Het laatste weekend nog even wentelen in ouderwets Engelse B&B sfeer. Ik vind er een warm en gastvrij onthaal, een heerlijk bed, een fijne en-suite doucheruimte en ’s ochtends een (included) vers gebakken ontbijt. De eigenaar vertelt me in de ochtend dat zijn B&B na mijn boeking nog helemaal is volgeboekt. Wat heb ik geluk gehad. God zij dank!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: