Gannets galore

Bempton Cliffs is een walhalla als je van jan-van-genten houdt. Er zitten en zweven er duizenden op en rond de kliffen. Je kan zo dicht langs ze lopen, dat je ze bijna kunt aanraken! Zoveel jan-van-genten langs vliegend en duikend in zee zal je niet vaak tegenkomen. Je hoort hun krassende geluiden en als de wind vanaf zee komt, kun je ze ook goed ruiken. De geur is minder, maar verder is het werkelijk fantastisch en daar vandaag doorheen lopen, is voor mij een hoogtepunt van groot formaat!

De Noordelijke kliffen van Flamborough Head waar mijn wandeling begint

Maar voordat er gewandeld kan worden, moet ik nog een overnachtingsadres regelen. Geen sinecure omdat er een ‘Bank Holiday Weekend’ aankomt. Op de maandag van zo’n weekend hebben veel Britten vrij en ze trekken dan massaal voor een lang weekend naar de kust. Op korte termijn een betaalbare accommodatie vinden is dan een fikse uitdaging. Liefst plan ik niet te ver vooruit, omdat ik graag afwacht hoe de wandeling verloopt. Als het moet, wil ik de mogelijkheid hebben om langer over een bepaald gedeelte te doen. Nadeel is dat ik dan kort van te voren een adres moet vinden. Gelukkig lukt het me om een laatste kamer te boeken in een klein hotel in Filey, ‘The Three Tuns’. Eigenlijk vind ik het te ver om van Thornwick Bay naar Filey lopen (ruim 17 km met 460 klim meters) met een volle rugzak op mijn rug. Ik wil namelijk de tijd hebben om rustig in het RSPB (Britse vogelbescherming) natuur reservaat van Bempton Cliffs rond te lopen. Maar ik heb al gezien dat ik voor het laatste stuk eventueel een bus nemen.

Thornwick Bay

Het is een prachtige dag, een zonnetje en wat wolken, een beetje wind en niet te warm. De bus zet me af bij het Holiday Park van Thornwick Bay, waar het druk is met een komen (vooral) en gaan van veel mensen. Maar zodra ik het pad naar de kust neem wordt het rustiger. Heel handig gesitueerd is een klein café bovenop het klif van Thornwick Bay. Fijn voor een sanitaire stop en een bak koffie, maar ik blijf niet lang want de Jan-van-genten roepen.

Jan-van-genten

In een gestaag stijgende lijn gaat de route naar de 100 meter hoge kliffen van Bempton. Als ik mijn eerst jan-van-gent op een rotspunt naast het pad zie zitten, maakt mijn hart een sprongetje van blijdschap. Wat zijn het toch prachtige, grote en elegante vogels. Even later komen de met witte vogels bedekte kliffen in zicht. Gelukkig zijn het er nog best veel. Ik was even bang dat de vogelgriep deze kolonie ook gedecimeerd zou hebben, zoals op Bass Rock in Schotland.

Bempton Cliffs

Bij het eerste uitkijkpunt dat ik tegenkom staan verschillende mensen door hun verrekijkers naar de zee te turen. Er zwemmen dwergvinvissen (minke whales – een kleine walvissoort) een eindje voor de kust. Omdat de zee behoorlijk glad is, zijn ze goed te zien. Ook ik zet mijn verrekijker voor mijn ogen en in de verte zie ik inderdaad steeds een paar donkere ruggen met op het eind een kleine gekromde rugvin boven water komen en weer onderduiken. Gaaf! Maar ik kom vooral voor de jan-van-genten, dus terwijl iedereen ver weg over zee tuurt, kijk ik om me heen. Opeens zie ik rechts van mij iets donkers van de onzichtbare klif eronder, zich vastklampend aan het gras, naar boven klauteren. Is het een rat? Ik stel mijn verrekijker erop scherp. Nee het is een vogel, een donkerbruin gekleurd jong lijkt het! “Wat klimt hier nou naar boven?” vraag ik aan de anderen die er staan. Niemand reageert, iedereen is druk met de vinvissen ver weg op zee. Dus ik vraag het nog een keer. Eindelijk reageert iemand en kijkt naar de plek waar ik heen wijs. “O, dat lijkt wel een jong van een slechtvalk! Tjonge dat die nu net naar boven komt klauteren zeg! Ze doen het wel vaker, als ze bijna het nest verlaten, dat ze alvast de omgeving verkennen.” Het is voor het eerst dat ik een jonge slechtvalk zie, zo bijzonder. De dag is nog niet half op weg en hij kan al niet meer stuk!

Het slechtvalk jong dat zomaar naar boven kwam klauteren

Ik neem de tijd om te genieten van al het rondvliegend en op de kliffen zittend moois. Ik zie dat de jonge jan-van-genten al flinke uit de kluiten gewassen, jonge vogels zijn. Met hun donkere, pluizige veren zien ze eruit als onhandige, slungelige tieners. Jan-van-genten hebben pas na 5 jaar een volledig wit verenpak met zwarte vleugelpunten. Hun enorme dolkvormige snavel hebben ze wel van jongs af aan. Maar de fraaie zwarte tekening langs de snavelranden en het oog komt met het volwassen worden. Ook de karakteristieke warm gele kop en het blauwe randje langs de lichtgrijze ogen worden pas later zichtbaar.

Met moeite week ik me los van deze prachtige plek. Ik heb nog een eind te gaan en af en toe vallen er wat buitjes. Ik heb geen zin om helemaal nat te regenen. Dus als ik mijn lunch op heb, ga ik op pad naar de hoogste kliffen bij Buckton Cliffs, zo’n 130 meter recht uit zee. Als ik de grens van het RSPB Nature Reserve oversteek, ben ik weer helemaal alleen op het kustpad. Not a living soul in sight, I like that. Nog nagenietend daal en klim ik naar het hoogste punt van de wandeling. Helaas ligt het pad daar wat verder van de klifrand achter een soort graswal. Erachter hoor ik op een gegeven moment jan-van-genten krijsen en in het water plonzen. Ze kunnen met een snelheid van tot 100 km/h het water in duiken. Hun vleugels met een spanwijdte van 2 meter worden dan naar achter gevouwen voor ze het water raken. Onder water kunnen ze tot 25 meter diepte achter vissen aan jagen. Omdat ik duikende jan-van-genten altijd spectaculair vind om naar te kijken, klim ik door het hoge gras en de bramen de graswal op. Inderdaad zie ik ver onder me een grote groep vogels achter elkaar in het water duiken. Schitterend!

Vissende groep jan-van-genten hebben een school vissen gevonden

Helaas is het wat wiebelig daar bovenop en er is geen mooi zitplekje, dus een beetje spijtig loop ik weer door. Een stukje verderop moet ik ergens een pad naar beneden zien te vinden. De kliffenkust maakt dan plaats voor zanderig Filey Bay. Ik moet goed opletten, want er loopt ook een pad gewoon rechtdoor. Mijn plan is om helemaal naar beneden te gaan, een stuk over het strand te lopen en bij de eerstvolgende strandopgang naar een vakantiepark er weer af. Daar zou dan een bushalte moeten zijn.

Pad naar beneden naar het strand van Filey Bay

Halverwege de steile weg naar beneden krijg ik als bonus prachtig zicht op de duikende en vissende jan-van-genten, die ik eerder ook had gezien van boven af het klif. Dat is de kers op de taart, want hier heb ik wel een prachtige beschutte plek waar ik heerlijk kan zitten. Een mild zonnetje schijnt en ik zit genietend door mijn verrekijker te turen. Hier zou ik wel willen blijven met dit schouwspel voor me: de kalme zee en de plonzende vogels. Niemand die de rust verstoord. Maar er komen dreigende wolken aan de horizon en de inchecktijd van het hotel roept, dus met tegenzin zet ik me weer in beweging.

Met pijn in mijn hart loop ik even later over het strand en laat het prachtige natuur schouwspel achter. De realiteit haalt me weer in als ik de eerste mensen tegenkom op het strand. Ik wil nog niet denken aan bushaltes en mensenmassa’s, maar ik weet dat het verstandig is om te checken hoe laat en waar de bus vertrekt. Ik zie in de bus tijdentabel dat hij maar één keer per uur rijdt en over 20 minuten vertrekt vanaf een groot vakantiepark achter de duinen. Toch maar een beetje doorlopen dan. Als ik bij de duinovergang kom, zie ik dat er een ontzettend steil pad (gelukkig wel verhard) omhoog loopt. Dat valt tegen! Omdat de tijd begint te dringen probeer ik zo snel als ik kan met mijn zware rugzak op m’n rug omhoog te ‘rennen’. Het zweet stroomt van mijn lijf. Ik moet volgens het kaartje het hele vakantiepark oversteken om bij de weg en de bushalte te komen. Dat is nog best een stuk lopen. Als ik bij de ingang van het park kom, zie ik hoe een grote stroom auto’s voor de poort staat te wachten om binnengelaten te worden. Blij dat ik daar niet tussen sta… maar waar is die bushalte nou? Ik loop een stukje de weg af richting de zee, waar een parkeerplaats is, maar geen bushalte. Ik tuur op m’n kaartje, maar kom er niet uit. Na een minuut of 10 loop ik toch maar naar de druk bezette mensen, die bij de slagboom staan om de auto’s binnen te laten. Gelukkig zijn ze bereid me te helpen. “O, de bushalte? Die is in het midden van het park, waar het winkeltje is. Aan het begin van de weg naar het strand.” Ik bedank ze, maar inwendig zeg ik een paar lelijke woorden. Daar ben ik potverdorie net langs gekomen! Ik had meteen bovenaan de duinovergang kunnen stoppen. Ja, dat winkeltje had ik wel gezien, maar ik verwachtte geen bushalte midden op een vakantiepark! Nu ik erover nadenk, heb ik daar ook mensen met rugzakken op een bankje zien zitten, alsof ze op iets zaten te wachten. Met een diepe zucht zijg ik even later ook op dat bankje neer en vraag voor de zekerheid aan de jongens die er zitten of hier inderdaad de bus naar Filey vandaan vertrekt. Dat klopt.

Filey Bay met dreigende luchten en regen boven zee

In de bus zie ik dat de batterij van mijn mobiel bijna leeg is. Dat is verontrustend, want ik moet straks ook nog mijn hotel vinden. Snel bestudeer ik op GoogleMaps waar ik straks uit moet stappen in Filey en hoe ik vervolgens naar ‘The Three Tuns’ moet lopen. Gelukkig is de route niet ingewikkeld: vanaf het station gewoon de weg richting de zee lopen dan kom ik er vanzelf langs. En ik kan het ook altijd nog vragen, bedenk ik me. Het laatste stukje is een eitje. Ik hoefde me geen zorgen te maken. In het hotel word ik door een doolhof van trappen en gangen naar mijn kamer gebracht. Het is een wat verlopen bedoening met versleten tapijt, omkrullend zeil in de badkamer en schimmel langs de doucheranden, maar verder lijkt het schoon en ik ben allang blij dat ik een redelijk bed heb om in te slapen. Ik heb wel eens erger meegemaakt. Na een heerlijk verfrissende douche loop ik nog even voor zonsondergang door het gezellige Filey. Nagenietend kijk ik vanaf het park terug naar de witte kliffen van Bempton. Wat een prachtige dag is dit geweest!

St. Oswald’s Church, Filey
Uitzicht op de witte kliffen van Bempton vanaf Filey

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: