Easy going

Gisteren las ik een verontrustend zinnetje in een info brochure over het Fife Coastal Path, namelijk dat het goed geasfalteerd is. Voor mensen met een handicap super fijn, maar geef mij maar zompig gras of keien en rotsblokken op mijn pad! Gelukkig voor mij, is het kustpad niet in z’n geheel geasfalteerd. Er zijn ook grintpaden en zelfs af en toe een bruin, vochtig bospad, maar dat het de wandelaar makkelijk wil maken, is duidelijk.

Vanaf het kustpad bij Inverkeithing

Over de brug

Spoorbrug over de Firth of Forth, met daarachter de Road Bridges

Het regent vandaag. Dat is de eerste keer sinds ik op het Schotse kustpad ben gaan wandelen, tenminste het heeft al eerder geregend, maar toen hoefde ik er niet doorheen te lopen. Nu wel, want ik ga naar Fife en verlaat mijn B&B in Musselburgh. Met een beetje pijn, want ik had een goede klik met de gastvrouw, Wendy.

Langs wad, wegen en havens

‘Wildswimming’ is nogal een rage hier. Dat houdt in jaarrond in de zee zwemmen. Vanmorgen ging mijn gastvrouw, Deborah, er al vroeg op uit om met een paar vriendinnen in zee te gaan zwemmen. 40 minuten later was ze alweer terug, al bibberend en met een lange jas aan, die van binnen met badstof is bekleed en gewatteerd (je ziet ze er hier veel mee lopen op het strand). ‘Het was best koud, maar ontzettend lekker om te doen, it kickstarts your day’ zegt ze. Nou, ik ga toch liever wandelen.

Strand van North Berwick

Zand, strand en duinen

Op deze bijzondere dag van de staatsbegrafenis van de Queen wandel ik langs de Firth of Forth. Op zich geen heel interessant stuk maar ik hoop dat het, vanwege de begrafenis rustig zal zijn en dat is ook fijn. Het eerste deel gaat langs de verlaten West Links golfbaan, waarlangs prachtige landhuizen staan.

Pad vinden

Vandaag staat in het teken van het zoeken van mijn pad, langs de kust welteverstaan. Hoewel, sommigen denken wellicht dat ik geestelijk ook enigszins van het padje ben, maar daar gaat het nu niet om. Een goed begin is in elk geval dat ik in St. Anne’s church een open deur vind en stilte. Iets wat ik de laatste dagen gemist heb.

Vlak met hoogtepunten

Als ik wakker word, voel ik me moe en zo stijf als een hark. Allerlei spieren laten zich gelden, in m’n schenen, kuiten, rug en schouders, van sommige wist ik niet dat ik ze had. Gelukkig is de kust die ik vandaag wil bewandelen vooral vlak, dat scheelt.

Vuurtoren bij Whitesands

Vliegende storm

Met een stormachtige noordenwind is het vandaag behoorlijk onstuimig langs de kust, maar ik doe het juist een beetje rustig aan. Ik heb van de heftige tocht van gisteren spierpijn gekregen in mijn bovenbenen (de afdaal spieren) en omdat de route vandaag hoofdzakelijk bergaf is, ga ik geen gekke dingen doen.

Om de kop

Vandaag staat St. Abb’s Head op mijn programma. Een spannend stuk kustpad, vanwege het vele klimmen en dalen, het afgelegen gebied waar ik doorheen ga en de hoogte. De afstand zou geen probleem moeten zijn , zo’n 12 km. En ik hoop dat mijn voeten en benen, die na gisteren nog wat vermoeid aanvoelen, het volhouden. Gelukkig is de B&B eigenaar, Paul, zo aardig om mij bij het eindpunt, Dowlaw carpark in the middle of nowhere af te zetten. Hoewel …

Bij de Dowlaw beek

Over de kop

Het duurt even voordat ik bij het beginpunt van het Zuid-Schotse kustpad ben. Eerst lang wachten om van de boot door de douane te gaan, dan op de transfer bus naar Newcastle centraal station, dan wachten op de trein naar Berwick-upon-Tweed en vervolgens wachten op de bus om mij net over de grens te zetten. Maar tegen half 2 ben ik daar dan toch.

Begin van kustpad bij Lamberton